De Krater
Binnen in de Krater: het Lavameer van Villarrica
Villarrica is een van de weinige vulkanen op aarde met een actief lavameer, en een van de zeer weinige waar je legaal boven kunt staan.
Check dates and availability ↗Vulkaan Villarrica — geologische referentie
| Kenmerk | Wat bekend is |
|---|---|
| Topkrater | Ongeveer 200 m breed |
| Lavameer | Actief maar intermitterend; een van de weinige wereldwijd waarvan bekend is dat het er een bevat |
| Magmasamenstelling | Overwegend basalitisch tot basalitisch-andesitisch |
| Gletsjerbedekking | Ongeveer 40 km² |
| Onderliggende caldera | Een 2 km brede caldera, gevormd ongeveer 3.500 jaar geleden |
| Flankkenmerken | Meer dan 30 slakkenkegels en spleetopeningen |
| Gedocumenteerde uitbarstingen | Minstens 74 sinds 1558 n.Chr. |
| Mapuche-naam | Rucapillán / Ruka Pillañ — huis van de geest |
Een zeldzaam soort top
De meeste vulkanen, zelfs zeer actieve, bevatten geen open meer van gesmolten gesteente. Villarrica doet dat echter wel — met tussenpozen, maar aanhoudend genoeg om te worden gerekend tot de kleine groep vulkanen wereldwijd die bekend staan om een actief lavameer in de krater op de top. De vulkaan handhaaft sinds het begin van de jaren tachtig een hoge magmakolom met periodieke stromboliaanse episoden. Wat het voor een reiziger bijzonder maakt, is de combinatie: een zeldzaam geologisch fenomeen bovenop een beloopbare, begeleide dagtocht vanuit een stad met hotels en restaurants.
Wat je daadwerkelijk ziet aan de kraterrand
Stel je verwachtingen hier bij, want eerlijke verslaggeving is belangrijker dan een mooie foto. De krater is ongeveer 200 meter breed, en wat je naar beneden ziet hangt volledig af van de stemming van de vulkaan en de wind. Op een gunstige dag trekt het gas op en zie je gloeiend, lichtgevend materiaal en hoor je de vulkaan aan het werk. Op veel dagen wordt de opening aan het zicht onttrokken door een dichte pluim en zie je witgele waas, voel je hitte en ruik je zwavel. De nachtelijke gloed die zichtbaar is vanuit Pucón is een apart en betrouwbaarder spektakel vanuit de stad beneden.
De gaspluim
Villarrica stoot een continue pluim uit die wordt gedomineerd door zwaveldioxide, en de kraterrand is het punt van maximale blootstelling. Dit is waarom filtermaskers worden verstrekt en waarom het gebruik ervan nabij de krater als verplicht wordt beschouwd, en het is een substantieel onderdeel van de redenatie achter CONAF's limiet van 30 minuten op de top. Het gas irriteert ogen en luchtwegen, en de concentratie op elk moment wordt bepaald door de windrichting, niet door het alarmniveau van de vulkaan. Een groene alert betekent geen goedaardige atmosfeer op de top.
De vulkaan onder het toerisme
Villarrica is een met gletsjers bedekte stratovulkaan in het noordelijke merengebied, ongeveer 15 kilometer ten zuiden van Pucón, met circa 40 vierkante kilometer gletsjer op zijn flanken. De huidige kegel groeide aan de noordwestelijke rand van een 6 kilometer brede Pleistocene caldera, en een verdere 2 kilometer brede caldera vormde zich aan de basis ongeveer 3.500 jaar geleden. Meer dan 30 sintelkegels en spleetopeningen sieren de flanken, bewijs dat uitbarstingen hier niet altijd vanuit de top kwamen.
Een uitbarstingsgeschiedenis die teruggaat tot 1558
Villarrica heeft een van de langst gedocumenteerde uitbarstingsgeschiedenissen in Zuid-Amerika, met uitbarstingen geregistreerd sinds 1558 CE en ten minste 74 historische eruptieve episoden gecatalogiseerd. Alleen al sinds 1900 is eruptieve activiteit geregistreerd in 71 van de 127 jaar. Historisch gezien zijn dit grotendeels milde tot matige explosieve gebeurtenissen geweest met incidentele lava-uitvloeiing, onderbroken door significantere episoden zoals maart 2015. Dit is een werkende vulkaan met een ononderbroken gewoonte van werken.
Lahars — het gevaar dat de steden bereikt
Voor de gemeenschappen rond de vulkaan is het bepalende gevaar niet de krater, maar wat de krater doet smelten. Villarrica draagt een grote gletsjer en zware seizoenssneeuw; hitte van een uitbarsting kan dat ijs mobiliseren tot lahars, snel bewegende stromen van smeltwater, as en puin die rivierdalen vele kilometers volgen. De geschiedenis is ondubbelzinnig: lahars doodden 27 mensen bij Coñaripe in 1964, en de uitbarsting van 1971–72 produceerde lahars met ten minste 15 doden. Evacuatieplanning en gemarkeerde lahar-routes rond Pucón bestaan vanwege dit specifieke gevaar.